Posts Tagged ‘vakantie’
Het is al weer een tijdje geleden, maar ik ben goed thuis gekomen van de vakantie in Oostenrijk. En iemand vroeg waarom ik er niets over schreef.
Maar dat komt omdat ik er nog weinig tijd voor heb gehad. Na die week was ik alleen thuis en had een grote behangklus en daarna was ik een week op kamp en vorige week werkte ik alweer meer uur dan ik betaald krijg.
Het verhaal van de voorbereiding naar Oostenrijk staat hier.
Die zaterdagochtend kwam Bart mij voor de krieken van de dag mij ophalen.
Ik had alvast enkele spullen buitengezet om te voorkomen dat ik steeds heen en weer moest lopen.
In die paar minuten dat de spullen bij de voordeur stonden kwam die rotkat die onze katten al maandenlang terroriseert, langs en sproeide de tas onder.
Dus ik had al een schoonmaak te doen.
De reis naar Gies verliep goed. We hadden enkele keren last van stau en baustelle. (Dat is file en werkzaamheden.)
Én een keer een rood verkeerslicht bij een tunnel. Het licht sprong soms op groen, dus we af en toe wat te doen.
Uiteindelijk kwamen we met een vertraging van twee uur aan in regen, mist en een temperatuurdaling tot 5 graden.
Met nog een wandeltocht van twee uur naar de hoogte van 2300 meter gingen we enthousiast wandelen. Helaas al met regenpak aan en de capuchon op het hoofd.
Smalle paadjes, brede paden met grote boomwortels boven de grond, overal mos en steeds weer die regen in het gezicht.
De plek op mijn hiel begon steeds meer te irriteren. Het leek al snel dat een blaar was en ineens was ik er zeker van. Een blaar van anderhalve centimeter zat precies op mijn hiel en bij elke stap stijl omhoog voelde ik die rotpijn.
Een korte behandeling door het af te plakken had weinig soelaas. Sterker nog , het werd erger en ook de andere hiel speelde parten.
Met vertraging door mijn gestrompel kwamen we in een hutje waar al heel wat natte kleding aan de haken hing en mensen gezellig aan het eten of drinken waren.
Wij namen ook plaats in de warme hut en aten de bekende schnitzels met kartoffeln in hoog tempo.
We klonken de glazen, Bart bekeek de kaart voor morgen en ik dacht aan mijn hielen.
Die nacht ben ik ook nog eens ziek geweest en had de prullenbak nodig omdat ik het toilet niet zou redden.
De volgende ochtend is Bart gaan ontbijten maar ik moest toegeven aan de vermoeidheid en mijn hoofdpijn en draaide me om tot half elf.
Toen ik beneden kwam had Bart enkele nieuwtjes.
Waaronder dat er sneeuw is gevallen. Tientallen centimeters! Ook had hij het opmerkelijke verhaal dat zijn schoenen foetsie waren en ergens buiten bleken te staan, maar niemand weet hoe die daar zijn terechtgekomen.
Het ontbijt met kamille-thee smaakte goed en de klok gaf inmiddels half twaalf aan en omdat we op pad moesten werd de rekening betaald, de blaren werden hardhandig aangepakt en we vingen de tocht weer aan. Dwars door de sneeuw op weg naar de ruim 2700 meter hoogte. Ploeteren en kruipen waren bijna de steekwoorden van de prachtige tocht over de bergen met de zeer diepe dalen.
Na 5 uurtjes kwamen we bij de volgende hut en we hadden dus een vertraging van 2 uur. Helaas kwam dit door mij, want snel was ik niet meer. Ik had dan ook slecht nieuws, de tocht van maandag van 6 uur op de planning zou ik niet aan kunnen.
Die avond aten we smakelijk schnitzel met kartoffeln en van Bart jatte ik een boek terwijl hij de kaart bekeek voor de tocht van de volgende dag.
Het boek legde ik niet meer terug die week! Mooi spannend verhaal van die David Baldacci.
Maandag was een mooie dag. De zon deed haar best en steil tegen de bergwanden aan waren de geiten goed te zien die in colonne op zoek waren naar vers groen.
We besloten naar beneden te gaan naar een plaatsje waar we de bus konden pakken naar Gies.
Na een mooie wandeling over een drukbewandeld paadje dat ons redelijk snel (drie uur) naar beneden leidde, kwamen we aan in een klein dorpje. Genietend van een drankje had ik sms contact met Sebastiaan die aan de andere kant van Oostenrijk zat. Volgens hem was het weer iets beter dan waar wij zaten en bij hem, Wieke en zijn schoonouders konden we wel terecht. Er waren ook voldoende wandelpaden, dus we konden onze lol wel op.
Uiteindelijk besloten we er voor te gaan en de tocht van 5 uur autorijden konden we wel aanvangen. Maar eerst naar de auto in Gies en volgende de businformatie bij de halte zou het tien minuten duren.
Op zich wel vreemd, omdat volgens de navigatie van Brt duurde het zeker een uur.
Vlak voor de bus kwam was het raadsel opgelost. De bus ging naar Gies in het Noorden, maar wij moesten naar Gies in het Zuiden. Bart werd op dat moment de regisseur en de gids en regelde informatie bij de chauffeur hoe we het beste terug konden komen. Het was mogelijk, maar dan moesten we lang wachten in een dorpje wat een soort knooppunt was. Aan het einde van de dag zou de bus naar het juiste Gies komen.
Met onze duim omhoog probeerden we een lift te krijgen, maar uiteindelijk is Bart gaan onderhandelen met een Belgisch stel in een camper en regelde een lift tot Langenfeld.
Daar moesten we nog een stuk omhoog, maar Bart regelde weer een Belg die ons dat stuk naar boven bracht.
Hulde aan de vriendelijkheid van Belgen!
Het was inmiddels laat en met de auto reden we een deel van de reis naar Oost-Oostenrijk. Na twee uurtjes rijden werd een plek gezocht voor wildkamperen en we kropen al redelijk snel in onze slaapzak in een tentje ergens op een afgelegen plek. De tent en de slaapzakken waren mee als noodvoorzieningen en dat kwam nu goed uit.
De volgende morgen stonden we al om half acht de koffie op te warmen.
Tegen lunchtijd kwamen we aan in een dorpje nabij Graz. Die middag zijn we nog een flink stuk gaan wandelen met de dartelende Turbo en ‘s avonds was het spelletjesavond.
Woensdag zijn de drie mannen, Sebastiaan, Bart en ik naar Slovenië gegaan, naar de tweede stad van dat land. Het was warm en de zon scheen en we liepen door de winkelstraten naar kerken, marktpleinen, vijvers en parken.
Die avond weer heerlijk gegeten en de hele avond spelletjes gedaan. Hoewel ik nog veel verder wilde komen met het boek.
De volgende ochtend zijn we om 7 uur weer naar Nederland vertrokken en net na het avonduur kwamen we thuis. Pas in Nederland kregen we fikse regenbuien.
We zijn een weekje tussenuit geweest. Een vakantie. Het was mooi, maar energievretend en soms ook gespannen. Of ik dit weer doe weet ik niet. De blaren schrikken mij af en die lange Bart bijhouden is ook een kunst.
Tags: 
En zo krijg je ineens te horen dat iemand graag een stukje wil wandelen. Dus ik zeg “ik ga mee”.
En nu gaan Bart en ik zaterdag in de vroege ochtend met de auto naar Gies in Oostenrijk in het Tirolergebied. Dat is een rit van 8 uur en 59 minuten. Zonder files, opstoppingen en wegomleidingen.
In Gies zetten we de auto neer en lopen met rugtas naar de Winnebachseehütte.
Deze tocht duurt ongeveer drie uur. We hopen daar rond etenstijd al aan te komen en dat de goulashsoep met brood al klaar staat.
Na een nachtje slapen onder de dekens die daar al jaren liggen lopen we niet naar een hutte, maar naar een haus. Das Westfalenhaus. Een berghut met luxe en een schitterend uitzicht volgens de plaatjes op het www.
Vlak voor het slapen gaan zullen ongetwijfeld blaren worden opgespoord en mag Bart ze doorprikken of afplakken. Normaal is Jolanda de blarenmeester, maar die doet niet mee met deze tocht.
Op maandag en de dinsdag kunnen we kiezen. Of we blijven een dagje bij de hut in noemen het een rustdag of we lopen door naar de Franz-Senn-Hutte. Een tocht van zeker 6 uur wandelen
De volgende dag ondernemen we de tocht naar de
Vrijdag wil ik thuis zijn omdat dan Fram en R. op kamp gaan. En als zij terug komen ga ik op kamp. Dus als ik vrijdag niet op tijd thuis ben zie ik hen drie weken lang niet.
Nu nog 1 dagje werken, beetje opbouwen op de Woensberg waar dit weekend de eerste kampweek begint en dan in de zeer vroege ochtend van zaterdag lekker een weekje op vakantie.
Terwijl in Duitsland zondag de F1 GP wordt gereden.
De hoogtes waarop wij zullen wandelen
Het rondje dat we gaan lopen
Veel te vroeg, de wekker gaat
Buiten is het nog donker, dat klote-apparaat
Moet je dus opstaan, dekbed opzij
Eerst één voet eruit dan allebei
Erop gaan staan, negentig kilo zwaar
Vrijdag was de take-off van onze reis naar Cyprus. Met elf man gevlogen worden door Ryanair naar een prachtig eiland in de buurt van Turkije, Griekenland en Afrika. M.a.w. een gebied waar het eigenlijk wel altijd mooi weer is.
Die ochtend ging bij mij om 4 uur de wekker. Bij anderen nog wat vroeger, maar die wonen nog verder van Duitsland af.
Ik ontbijt doorgaans vroeg, maar dit tijdstip was voor mij echt te vroeg. Dus ik zat na 10 minuten al in de auto met de vooraf ingepakte rugtas van 12 kilo.
In Maarsbergen had ik afgesproken met Bart en Rianne. Die zouden mij dan ophalen en ook de anderen deden aan carpoolen. Zo reed een groep van vier vanaf Amsterdam en een groep van vijf uit Leusden.
Op de parkeerplaats van het hotel parkeerde ik de auto onder de lantaarnpaal. Ik liep naar de afrit van afslag Maarsbergen waar we eigenlijk hadden afgesproken, maar de carpoolparkeerplaats is tijdelijk opgeheven vanwege de grote werkzaamheden.
Enkele auto’s reden mij voorbij en de bestuurders keken mij lang aan. Blijkbaar is het vreemd dat een man met een grote rugtas om half vijf in de ochtend op een afrit van de A12 staat.
Ineens reed de bekende Skoda mij voorbij en voorin zaten twee half wakkere mensen. Op zoek naar mij, maar keken gewoon de andere kant op en reden door.
Gelukkig werkte de telefoon goed en enkele minuten later was de auto gekeerd en kon ik alsnog instappen.
De reis van ruim een uur naar Duitsland werd aangevangen. Ik heb 10 jaar geleden voor het eerst en laatst in een vliegtuig gezeten en leerde eigenlijk opnieuw hoe het allemaal ging. De parkeerplaats van vliegveld Weeze stond al redelijk vol. Eigenlijk heel vol.
Iedereen was er rond 5:45 uur zoals afgesproken. Gelukkig stonden we in drie groepen niet erg van elkaar vandaan en de goedemorgens en hallo´s vulden de stilte op de parkeerplaats.
We liepen met een grote stroom reizigers mee naar de toegang van het vliegveld en op de achtergrond loeiden de eerste motoren al van de vele Ryanair vliegtuigen.
Onze bagage werd ingecheckt en ervaren als enkelen zijn van onze groep zijn, werd de bagage van boven de 25 kilo verdeeld over twee of drie keer 10 kilo zodat het meekon in het vliegtuig als handbagage. Zo werden de reiskosten van de bagage lager. En dat is altijd goed. Ik had een tas van rond de 10 kilo, maar de afmetingen voldeden niet aan de voorwaarden van handbagage.
Ik moest mijn boardingpas en paspoort laten zien en na 2 minuten was ik al klaar en rolde de rugtas richting de karretjes die altijd over de vliegvelden racen.
Terwijl de rest ook incheckte was het Jitske die nog hardop zei dat goed gelet moest worden dat verboden materiaal echt in de grote tas zat en niet in de handbagage. Zelfs tentharingen!
We stonden vervolgens in de rij voor de handbagage en bij de controle moest ik tevens mijn schoenen uitdoen die samen met mijn tas door het röntgenapparaat gingen. Ik bleek nog een pakje sap in de tas te hebben en dat moest ik maar snel opdrinken of weggooien. Ik dronk het maar leeg en gelukkig hoefde ik niet nog eens achterin de rij aan te sluiten.
Terwijl ik mijn schoenen na de controle weer stevig aantrok bleek bij een ander van onze groep de handbagage doorzocht werd. In de tas zat de tent opgerold met stokken én!!!
tentharingen.
Deze op steekwapens lijkende voorwerpen werden in beslag genomen, dus we verzonnen al snel allerlei oplossingen om een tent op te kunnen zetten zonder haringen.
Maar zonde was het wel.
Nog allerlei balies en controles volgden en ook het wachten in de rijen vulden de rest van de vroege ochtend, en met een vertraging van ruim 10 minuten vertrok het vliegtuig uiteindelijk.
Ik heb 10 jaar geleden met KLM gevlogen en nu dus met een prijsvechter die de prijzen laag houdt door niet moeilijk te doen met luxe. En dat was best wennen. Zelf een stoel bemachtigen (er wordt niets toegewezen), weinig beenruimte, stoelen die wild bewegen als een kind achter mij tegen mijn stoel schopt, luchtjes van andere passagiers blijven lang hangen, met zijn drieën naast elkaar zitten, smalle gangpad en wéér drie stoelen naast elkaar.
Maar ik wen snel. En besef ook heel goed dat dit de redenen zijn dat de prijzen laag kunnen. En de vlucht hoeft niet zo erg lang te duren en je wordt prima vermaakt. Want wat was ik verbaasd over de entertainment in het vliegtuig. We waren nog niet eens opgestegen en er werd al omgeroepen met een special geluidseffect van een fles koolzuurhoudend drankje dat werd ingeschonken, dat er allerlei versnaperingen waren en dat je zo veel zin hebt.
De menukaart werd uitgedeeld en daarna kwamen ze langs met een magazine. Vervolgens kwamen de stewardessen om je bestelling van warme producten op te nemen. Dit allemaal in een half uur tijd. Vervolgens nam een medewerker weer de telefoon met intercommogelijkheid in de hand en vertelde dat er niet gerookt mag worden in het vliegtuig, maar je kon wel heel goedkoop sigaretten kopen en ze liep na dit praatje door het gangpad met de hoop in de ogen dat iemand ze zou kopen. Ik denk dat er commissie op zit bij de verkoop.
Weer de versnaperingen met bier, wijn (het is inmiddels 8 uur in de ochtend), chocola en koffie. En nog altijd met een glimlach kwam het personeel proberen van alles te slijten.
En toen was het even stil.
De rij voor het toilet werd lang en mensen liepen een beetje heen en weer. Ineens ging het lichtje “fasten seatbelts” aan en enkele mensen moesten nog even worden gesommeerd te gaan zitten. Het licht in het halletje bij de cockpit ging uit en de piloot kwam naar buiten. Een stewardess ging op zijn pilotenstoel zitten en de piloot zelf ging naar de wc. Vervolgens nam hij de hoorn op en belde een intern nummer. Hij sprak allerlei codes door en de deur ging weer open. De tweede piloot met de stewardess kwamen naar buiten. De eerste piloot ging met een andere stewardess het vliegtuig besturen en nadat de tweede piloot van het toilet afkwam en de afgesproken codes door de telefoon doorgaf was de show weer voorbij.
Mark vertelde mij nog het verhaal naar aanleiding hiervan dat hij vorige week ook in het vliegtuig zat en ook zo iets raars mee maakte. Na het opstijgen vertelde de piloot door de intercom het bekende verhaaltje over de bestemming en de weersomstandigheden. Maar vergat de intercom uit te zetten en iedereen hoorde hem vervolgens zeggen: zo, nu lekker een bak koffie en een pijpbeurt. De geschrokken stewardess rende naar voren en Mark riep haar nog na: “vergeet de koffie niet”.
Inmiddels duurde de vlucht al bijna drie uur en er werd een horloge gepromoot. Kon je aan boord kopen. Maar ook een telefoonkaart was te koop, net als de krasloten. En tussendoor weer die kar met versnaperingen door het smalle gangpad. Rustig slapen was best moeilijk, maar ik probeerde het wel. Ik werd af en toe wakker, maar dommelde ook weer snel in. En toen ik voor een derde keer wakker werd zat er ineens een stickertje van een paaskuiken op mijn broek geplakt.
Na ruim vier uur kwamen we aan. En ik werd nerveus. Het regende hard, er was zelfs hagel. De landingsbaan stond onder water en het vliegtuig moest dus keihard remmen op een slipperige baan. Maar het applaus dat volgde gaf aan dat iedereen tevreden was over de landing. Dan was ik het ook maar.
inpakken op vliegveld Larnaca Cyprus
We stapten uit en liepen naar de douane van Cyprus. Dit ging erg langzaam, maar onze groep van 11 kwam er ongeschonden door. Onze bagage rolde al enkele rondjes over de band en we pakten onze tassen opnieuw in. De volgende stap was uitzoeken wat de echte weersvoorspellingen zouden zijn, in hoeverre de beperkingen zouden zijn op dit eiland tijdens Pasen en hoe de verhuur van auto’s wordt geregeld. Na enig overleg in de groep werd besloten toch auto’s te huren en naar de omgeving van het Troodesgebergte te rijden in daar te hiken.
Bart en Jorn regelden de auto’s en zij zijn de geboren onderhandelaars. Er werd zelfs iets nieuws ingezet, want Bart zei tegen de baliemedewerker: I’ll move to you, you”ll move to me. Echter wilde dit niet heel erg veel helpen, maar er is wel over de prijs en de bijkomende kosten verder gepraat.
Met zijn elven in twee auto’s en de bagage achterin op weg naar Platres. Onderweg nog wel boodschappen gedaan in een grote supermarkt en omdat de mc Donalds toch daar zat, zijn we daar ook maar ingegaan om de plaatselijke economie een handje te helpen.
Na een uur rijden lieten wij de auto staan om drie dagen later weer in stappen. We liepen door de natuur over leuke paadjes, onder bomen en over rotsen en kwamen op een plateau uit met een grote ronde open plek. Naast ons een grote dal met daarin een dorpje en om ons heen bergen, bergen en rotsen.
De tenten werden opgezet en de soep werd warmgemaakt. Redelijk snel verdween de zon achter de berg en de donker viel in. En daarmee zakte de temperatuur ook redelijk snel tot ver onder de 10 graden en dan is er weinig te doen. En de moeheid van die ochtend sloeg toe en eigenlijk lag iedereen al voor half negen al in bed.
De eerste vakantiedag van weekendje Cyprus was een feit.
Platres bij daglicht
Platres bij nacht
Wildkamperen Platres Cypres nabij Troodosgebergte
in het weekend van 3 oktober was een halfjaarlijkse hike gepland. Van de groep van zeker 10 personen gingen we met zijn 5-en peddelen en kamperen.
Op vrijdagavond was al de eerste overnachting op camping De Kleine Rug in Dordrecht. Alleen per boot te bereiken.
We aten alvorens de boot op te roepen in een klein centrum van de stad Dordrecht. Vanwege de slechte voorspellingen kocht ik nog een regenpak. Een broek en een jas in de maten L. Zou ik makkelijk kunnen passen, want alleen mijn buik is dikker en voor de rest ben ik nog slank.
De bootman belden we op en een dikke minuut later hoorden we de ronkende motor van een sloep. Terwijl hij zeer ervaren aanmeerde, kwamen er nog 2 gasten aangelopen naar de kade die naar de overkant wilden.
We kregen een rondleidinkje richting de tentplaatsen en kregen toestemming voor een kampvuur. De tenten waren snel opgezet en het vuur duurde wat langer. Alle hout was nat, drijfnat en Robert besloot wat geld neer te tellen voor droog hout. Weldra brandde het vuur 2 meter hoog en werd het lekker warm.
Tegen 22:00 u begon het te spetteren en de hele nacht regende het en hard ook. De volgende dag werd ik dan ook wakker omgeven door water en ondanks dat we boven op de heuvel stonden (hadden we vrijdagavond nog tactisch bepaald) was het toch mijn tent ingelopen.
We voeren met de boot weer terug naar de overkant en deden nog wat boodschappen voor de avond en de volgende dag. Het liep allemaal een beetje uit en met gepaste snelheid reden we naar een plek ergens in Amer waar we mijn auto parkeerden en met de 2de auto reden we naar Drimmelen waar Mark en Saskia op ons wachtten. Inmiddels al anderhalf uur.
We huurden 2 kano’s en tonnen waar de telefoon veilig in geborgen werd. Omdat de voorspellingen nog steeds regen en regen bevatten trok ik mijn regenbroek vast aan. Bij de kano knielde ik en rtsssjj…een scheur in het kruis was het resultaat. Toch de volgende keer een XL nemen.
De kanotocht door de Biesbos was mooi. Prachtig weer, mooie wateren en mooie uitzichten.
Rond vier uur kwamen we aan bij camping de Biesboschhoeve, uitsluitend per boot te bereiken. Het was een tocht van ruim 10 kilometers (naar boven afgerond).
De tenten zetten we op in een zeer drassig en modderig weiland. Er waren 2 tarpen meegekomen en dat was ons geluk. Tegen de tijd dat de tarpen waren gespannen kwam de regen naar beneden. De hele dag is het droog geweest en pas aan het begin van de avond begon het weer. Maar we konden gelukkig droog onze maaltijd bereiden.
Ook hier was hout te koop tegen een betaling van een redelijk hoog bedrag, maar daar konden we over praten. Het hout was gelukkig droog en tussen de buien door staken we het vuur aan en warmden we ons op. De avond werd gevuld met moppen, bier en chips. Maar zo’n dag put je uit, dus ik lag er redelijk op tijd in. Die nacht werd ik wakker gemaakt door de wind. HEt waaide goed hard die nacht.
Ik stond om half acht op en nam een douche in hun nieuwe douchegebouw. Met spaarlicht. Dat houdt in dat als je een tijd niet beweegt het licht uitgaat. Maar de sensor is niet in de douche, dus na enkele minuten werd het ineens pikkedonker. En dat is lastig haren wassen…
De zon scheen en waren allemaal vrolijk. Helaas moest ik wel weg, want die middag zouden we naar de Internationale Taptoe 2010 gaan in Rotterdam. Robert en Mark zetten mij met de kano af bij mijn auto aan de overkant van de rivier de Amer. Zij voeren weer terug en ik reed met de auto naar Den Haag om daar Fram te treffen die met de trein vanuit Driebergen was vertrokken. Samen haalden we haar ouders op en reden naar Ahoy.
De taptoe was mooi. In het hele programma hadden ze betreft mijn smaak wel de beste voor het laatst. De spelers uit Zwitserland waren goed en Suriname zorgde ervoor dat je wel moest bewegen en deinen. Swingend en mooie klederdrachten. Mooi schouwspel.
Een druk weekend gehad met veel slecht weer en het mooiste weer was die zondag, maar toen zat ik veelal in de auto en in een overdekte hal. Dus daar was weinig genieten aan. Thuisgekomen de tent uitgehangen en de was gedraaid.
Vandaag werd ik wakker door de warmte. De zon scheen al rond half negen op de tent en tegen 9 uur was het al behoorlijk warm.
Rustig zette ik koffie, smeerde een ontbijtje en zat ik met mijn blote voeten in het gras te genieten van het mooie weer, de geluiden van alle kwetterende vogels en het spannende verhaal van het boek dat ik mee had genomen. Gisteravond sms’te ik Fram nog dat ik goed boos was. Boos op het boek. Want de hoofdpersoon was dood. En dat sloeg echt nergens op, maar later pakte ik het boek op en toen bleek 3 bladzijden verder dat het verhaal weer een nieuwe wending kreeg. Dus vanmorgen ging ik weer nieuwsgierig verder.
Tegen 11 uur pakte ik de rugtas in met water, een gps, versnaperingen en een wandelroute van de website www.ontrack.nl (Nog bedankt Bart, voor je inloggegevens!). En ik reed naar Gulpen en vond een parkeerplaats voor langdurig parkeren. Kost je slechts 2 euro. Voor een hele dag. Maar ik de zomermaanden moet je wel vroeg zijn om een parkeerplaats te bemachtigen denk ik.
Ik volgde de route en liep weg van Gulpen. Ik kwam zodoende in andere dorpjes terecht, maar het grootste deel liep ik in bos en op boerenland weggetjes. Sommige stukken waren redelijk stijl en met de brandende zon maakte het de toch soms best zwaar. Maar het was prachtig allemaal. Gelopen in bossen, in dalen, op paden en in gulpjes. En ik leerde het woord steggelke. Er zijn behoorlijk veel steggelkes. Ook hele oude, die eenzaam in een weiland stonden. Gewoon, midden in een weiland, zonder hekken er aan of een pad er naar toe. Blijkbaar was er jaren geleden wel een pad met een steggelke, maar is het pad verdwenen.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Op de terugweg reed ik weer naar de supermarkt. En ik wilde ineens kip met rijst eten. Chicken (arme kat) tonight.
Terwijl ik de kipfilet pakte, bedacht ik me dat er nog geen scherp mes in mijn assortiment was. Dus ik schafte een fileermes aan en opgetogen ging ik terug naar de camping. Daar was inmiddels een tweede echtpaar aangekomen met caravan, dus het werd al wat drukker.
Bij de tent zette ik vast een pan met water op het vuur. Ik draaide me om en stootte de pan om. Kon ik gelijk vers water halen.
Ik draaide een bord om om als snijplank te gebruiken en ik fileerde de kip. Mes was scherp, dus ik fileerde ook mijn duim. Gelukkig was er een ehbo’r op het terrein en zij kon mij helpen met verbinden.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Vervolgens sneed ik verder, maar ik kwam erachter dat het heel makkelijk is als je een vork in de kip zet en dan gaat snijden. Niet je handen gebruiken als houvast, want dat werkt averechts.
En ineens was het gas op.
Dus ik had voldoende van Murphy meegekregen.
Het eten was heerlijk, dus dat maakte het allemaal goed.
Moe, maar zeker voldaan ging ik verder in mijn boek en die avond zou ik hem uitlezen. Die dag had ik zeker 16 km gelopen.
http://picasaweb.google.com/lh/photo/rLGBLXjmv73EUf4EQzu-Yw?feat=directlink
 |
| Van vakantie mei 2010 |
En ik ging een warme tent in, want koud was het allang niet meer. De zomer was deze week goed zichtbaar en voelbaar.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Vandaag, dinsdag, ben ik rustig opgestaan. De zon kwam flauw door het wolkendek schijnen en eigenlijk wilde ik wel even lekker op de camping blijven. Ik was helemaal alleen en ik voelde me heel erg vrij hier.
Maandag had een vrijwilliger al het gras gemaaid, maar door de regen was al het gemaaide gras als dikke lagen blijven liggen. Iets wat je niet onder je schoenen wilt, want je loopt het zo je tent in of je caravan.
Ik heb de hark gepakt en een kruiwagen en ben zo veel mogelijk gras gaan harken. Tot de blaar in mijn hand opensprong. Maar ik had zeker 8 kruiwagens bij elkaar geschrapt, dus dat was een mooie bijdrage aan het onderhoud van het terrein van de NTKC.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Ook werd ik bezocht door de slak. De slakken zijn wat groter dan bij ons thuis.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
‘s Middags kwam de zon door en ben ik lekker op mijn stoel gaan zitten met een boehoek. En vervolgens kwam er een gepensioneerd echtpaar aan met een caravan die ik als kampmeester mocht ontvangen. Een kort praatje gehouden en zij gingen vervolgens hun caravan plaatsen. Ik trok toch nog even mijn wandelschoenen aan en liep door de omgeving een kilometertje of 5-6.
Met een lekker biertje maakte ik vervolgens mijn eten klaar dat ondanks een gebrek aan koeling nog goed was en rondde de avond weer af met lezen en genieten van de rust en natuur.
De vleermuizen vlogen rakelings mijn hoofd op zoek naar vliegjes. Ik had dan ook weinig last van muggen.
Twee weken vrij in deze maand mei, maar tot aan nu geen moment gehad om echt weg te gaan. Regen, wind en vooral de kou hielden me gewoon thuis.
Ik ben gaan klussen, bezig met opruimen en weggooien en ook had ik zaken op marktplaats gezet, dus bezoek kwam ook langs om de spullen te halen. Ik heb me echt niet verveeld.
En elke dag checkte ik de weersvoorspellingen op de weerwebsites in ondere andere Duitsland. Maar ik moest heel erg zuidelijk om mooi weer te hebben, en dan bleef het nog wisselvallig.
Maar ineens bleek dat juist in Nederland ook beter weer zou worden, dus dát, en opgeteld het geld dat ik nog in de portemonnee had, besloot ik gewoon in Nederland te blijven.
Lekker kamperen in Limburg.
Zondag 16 mei ben ik eerst F1 Monaco gaan kijken. Met Damon Hill in de arbitrage die Schumacher straf moest geven vanwege het inhalen tijdens de safety car, maar dat uiteindelijk wel weer mocht.
Maar goed, ik reed om 15:30 uur weg en kwam tegen 18:00 u aan in Sint Geertruid. Het was bewolkt en vochtig maar zonder problemen zette ik de tent op.
Vervolgens gegeten en eigenlijk lag ik er al om 22:00 uur in. Dit omdat het toen al donker was en ook zo tegen de 2 graden. En dan is het lekker om je slaapzak in te duiken.
De volgende dag werd ik gewekt door de regen, maar dat hield zo rond 11:00uur op. Dat moment sprong ik in de auto en reed naar het Geuldal om daar te wandelen.
Het werd een tocht van ongeveer 10 kilometer, maar met heel veel vertraging. Ik heb zeker anderhalf uur moeten schuilen vanwege de regen, onweer en zelfs hagel.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Op de terugreis ben ik gaan gaan winkelen in Valkenburg en besloot macaroni te eten.
Een grote pan met de pasta zodat ik de volgende dag nog te eten had.
Deze avond was ik blij dat ik toch de tarp had meegenomen. Want het regende wederom en dan is het lastig om te koken. En met moeite kreeg ik de tarp uiteindelijk rechtop. Probleem met dat ding is dat de ene stok recht moet blijven staan als je de andere rechtop zet. Dan is een 2de persoon erg makkelijk, maar dit keer moest ik daar zonder mee stellen. Dus de ene paal zo strak mogelijk in de grond gezet met de scheerlijnen om vervolgens de tweede te kunnen plaatsen.
 |
| Van vakantie mei 2010 |
Die avond weer met een boek op schoot zitten lezen (ik lees alleen als ik op vakantie ben) en tegen de tijd dat het donker werd een hoofd lampje gepakt om verder te lezen. Maar ondanks driedubbelingepakt dreef de kou mij toch uiteindelijk de slaapzak in.
De eerste echte vakantiedag was voorbij.
De laatste werkweek alweer. Toch gek om twee weken te hebben gewerkt, met daarin een vakantie die anders liep dan ik had verwacht, en vervolgens weer twee weken vakantie. Maar daarna, als iedereen op vakantie is (in ieder geval mijn collega’s) ga ik weer aan het werk.
Op het werk gaan we met een nieuw systeem werken. Een nieuw elektronisch cliënten dossier. En we mogen persoonlijk, helemaal zelf, tussen de bedrijven door, alle oude informatie overzetten naar het nieuwe systeem. Want dat kon niet automatisch. En de stagiaires zijn nu ook klaar met stage lopen, dus die kan je ook niet inzetten.
Ik zou vrijdag nog moeten werken, maar het ziekenhuisbezoek met de cliënt (poging 2) ging niet door, dus ik blijf die dag toch lekker thuis. Daarna naar het kamp en begint de grote opbouw van de eerste kampweek van het seizoen.
Volg me ook op:
Tweets met woord “Raytje”
@Jantje_ al weer voorbij? Hier in regio Rhenen is niets noemenswaardig gebeurd! Ik heb dan ook altijd pech.10 uur geleden
Volgens de app buienadar gaat het om 21:00 regenen. En dan valt er 42 mm per seconden. Spektakel, maar ik denk dat het wel iets minder wordt11 uur geleden
Recente Reacties