Raymond schrijft ook.....

Maandag een drukke dag. Althans, het einde van de middag dan.
Overdag ben ik wat bezig geweest in de tuin en heb meegewerkt aan het project van Elmer. Die hadden we ingehuurd voor het aanleggen van een pad, maar eigenlijk wilde ik ook een en ander verhuizen aan struiken en planten. We waren al enkele weken bezig met het regelen van bielzen, maar nergens waren goede afmetingen te vinden.
Drie dagen voor het project zou beginnen, liet Elmer ons weten dat er stenen bielzen waren in een voldoende hoeveelheid. Ze moesten wel per stuk worden betaald, maar dat geld hadden we wel. Ik vond het prima en maandagochtend sloeg ik het zwemmen over om op tijd te kunnen beginnen met de tuin.

Tegen 11 uur kwam Elmer aangereden met 10 zeer zware bielzen, een schep en een kruiwagen. De hele ochtend tot 14:00 uur heb ik meegeholpen met sjouwen en scheppen. Ik liet hem alleen met een sleutel en de gebruiksaanwijzing van het koffiezetapparaat en ik poetste snel de tanden, kleedde me om en reed naar Utrecht. Ik zou eerst Framke ophalen op haar werk en na ons tandartsbezoek zouden we haar weer op het werk afzetten zodat ze haar auto kon halen. Ik was op tijd en stelde me nog even voor aan haar collega’s. Die hadden eindelijk een beeld van de Raymond over wie zij altijd verhalen horen.

Snel gingen we weer onderweg naar Naarden waar we 10 kilo kleding zou afleveren bij De Poorters van Naarden . Vervolgens reden we nog snel naar Sebastiaan om een principe afspraak te maken voor de autokeuring en daarna reden we door naar de tandarts.
Zoals gezegd was bekend dat ik geboord zou worden. De assistente pakte een spuithouder en een ampul, maar ik gaf aan dat ik geen verdoving hoefde, dit heb ik nog nooit gedaan. Ze ruimde het weer op en ik ging in de stoel liggen, relax en afwachtend. Fram was inmiddels naar de auto gegaan, die had geen zin om er bij te blijven, dat maakte haar alleen maar nerveus. De tand was eerst aan de beurt en dat verliep snel en gladjes. Vervolgens de kies en zodra hij de boor erin zette schoot mijn been omhoog van de steken in mijn kies en kaak. Dat deed wel zeer. Ik liet hem nog een keer boren, maar het deed onwijs veel pijn en de tandarts spoot me vol met verdoving. Onderwijl ging hij nog wat anders doen en na 8 minuten ofzo probeerde hij het wederom. Maar ook dat deed pijn en ik kreeg nog een verdoving. Hij legde uit dat de zenuw erg hoog lag en dat moest maar worden behandeld. Volgens mij heeft hij de zenuw naar beneden gedouwd of eruit gehaald en daarna spoot hij een en ander vol met rubber, dat ongelooflijk stonk. De laatste stap was het vullen van het gaatje.
Inmiddels waren we drie kwartier verder en Fram vroeg zich toch af waar ik bleef. De controle kwam ná het boren en toen bleek dat een oude vulling aan het breken was.
23 maart mag ik terugkomen en dan word ik weer behandeld.

Die avond aten we bij Anneke en Gerrit-Jan, en ondanks dat het eten lekker was, het kauwen ging niet lekker. Ik had nog last van de verdoving en de kies irriteerde.

Die avond met pijnstillers naar bed gegaan en de volgende dag weer naar het werk. Eten ging de hele week niet goed, ik moest steeds aan één kant kauwen en daardoor at ik minder. Ik had de hele week constant last van een hongerig gevoel.
De rekening van de tandarts moet nog komen, maar verdoving, vullen van gaten en een zenuwbehandeling zullen niet volledig vergoed worden door Agis. Ik ben benieuwd.

Donderdagavond nog snel naar Praxis Veenendaal om daar de buitenlamp (met ledverlichting) te ruilen en daarna nog naar badminton. Was al enkele weken niet meer geweest door feest en ziek zijn en omdat de zaal dicht was vanwege een playbackshow en het was wel lekker om weer tegen een fluim te slaan.

Vrijdagavond was het uiteten van het bestuur, een jaarlijks festijn. Dit keer gingen we lol maken bij de Abrikoos, een tapasrestaurant in Utrecht. Het eten ging wel, erg lekker vond ik het niet, maar de bediening was geweldig. Mark bestelde als dessert een dame blanche zonder slagroom, want dat is slecht voor de lijn. We vroegen waarom ie wel chocola wil, maar het antwoord was “nou, gewoon” .
Toen de desserts werden gebracht zei de dame, een dame blanche zonder slagroom en liep weg. Maar terwijl ze weg liep zei ze nog, “met extra chocola”…..

Zie hier de foto’s van de tuin.