Posts Tagged ‘Nenzing’
Zaterdag werden we gewekt door de regen op de tent. De inpakdag begon dus minder goed.
Gelukkig werd het tegen het ontbijt weer droog en begon de zon zacht te schijnen. Het plan was om ‘s middags pas te vertrekken dus ik las rustig eerst mijn boek uit.
We waren echter vrijdag vergeten boodschappen te doen, dus ik moest nog wel naar de receptie om broodjes te halen. Ik liep er toch heen, dus ik betaalde meteen maar de rekening. De prijs kwam niet overeen met wat wij vooraf hadden uitgerekend, maar toen bleek dat we per ongeluk de laagseizoenprijs hadden gebruikt. Dus het verschil was 100 euro en daar schrok ik wel even van. Maar het ontbijt en het einde van het verhaal van het boek dat ik las zorgden ervoor dat ik al snel de lege portemonnee vergat.
Tegen elf uur ging ik helpen opruimen. Fram was al lang begonnen met het opruimen van pannen, bekers, kleding en ander los spul.
Al snel merkte ik dat het tempo hoog lag en dat we dus rond 12:30 uur klaar zouden zijn. Maar dan zouden we een probleem hebben, want de poort sluit elke dag van 12:00 tot 13:30 uur. En ik had geen zin om te wachten. Dus even voor twaalf uur gooide ik alles hatsikidee in de auto en reed de auto naar de parkeerplaats. Ik liep terug om de laatste spullen in te pakken en met alles in de hand liepen we terug naar de auto. Inmiddels was het hek dus dicht. Op de parkeerplaats haalden we alles weer uit de auto en ik pakte de auto weer in. En rond één uur zwaaiden we de camping tot ziens en met een flinke omweg reden we rustig naar huis.
Onderweg weinig files of ander oponthoud. Sterker nog, ik kon hard doorrijden en zelfs met bagage reed de auto op topsnelheden. Onderweg met de visakaart benzine gekocht (nog wel vlak voor de grens in Oostenrijk alles volgegooid, want daar is benzine 20 cent goedkoper).
Tegen tien uur in de avond kwamen we thuis. We werden begroet door de vier katten die niet hallo zeiden,maar “we willen eten”. Vervolgens werd alle bagage in de woonkamer geplaatst, met de snuffelende katten er om heen en we gingen lekker op de bank zitten.
De afscheidsbrief van onze oppas vertelde ons dat alles goed ging in de week dat we weg waren, behalve dan dat er weer een kat over de schutting was gesprongen. Maar ook dat kwam goed.
Tags: 
Ik voelde mij donderdag niet lekker. Had niet goed geslapen en had weinig zin in activiteiten.
En dat was heel jammer voor Fram, want die was actief en goed gemutst en wilde wandelen. Maar ik wilde gewoon zitten en autorijden.
We gingen wel naar Bregenz, voornemens daar door de stad en langs de Bodensee te wandelen. Zoekend naar een parkeerplek in de buurt van het meer, reed ik ineens Bregenz weer uit. Ik bleef doorrijden en wilde niet meer terugkeren, want de weg terug naar Bregenz stond volledig vast. Er waren wel heel veel dagjesmensen die wilden parkeren in Bregenz. Dus ik besloot om de volgende stad met een bezoek te vereren.
Maar dat dorp was ook niet leuk genoeg en ik reed door naar het volgende. En de volgende etc.
Dus uiteindelijk zijn we hele meer rondgereden, met een stukje Zwitserland aan vastgeplakt. Fram wilde wat drinken dus we zochten wat op ergens in Zwitserland. Het was betaald parkeren, maar de parkeermeter accepteerde alleen Zwitserse franken. Mafkezen, waar haal je die zo snel vandaan?
Die avond zijn we weer romantisch gaan uiteten, en dit keer betaalde Fram ons schnitzelmenu boven de supermarkt interspar in Feldkirch. Vervolgens wat boodschappen gedaan en op weg naar de camping. Dat was wel mooi, want het onweerde en in de verte zag je de bliksemschichten in de bergen slaan. En op de camping zelf konden we die avond gaan schuilen in de tent, want het waren flinke buien. Maar met een lampje en een kaars was het best gezellig en begon ik in mijn tweede boek.
Inmiddels hadden we al enkele keren zelf broodjes gehaald in de supermarkt. Dit was net zo lekker en de volgende ochtend nog best vers en het was goedkoper. Met een gebakken ei er bij en de koffie van huis had je een lekker ontbijtje. Helaas ook deze ochtend met minder zon dan de eerste dagen, maar de bewolking was snel weg.
We hadden dinsdagavond nog lang staan praten met de overbuurman uit Eindhoven en die had zijn tip om naar Kaunertal nog eens met kaart en folders toegelicht. Dus dat was woensdag ons doel geworden.
De weg naar boven was lang, stijl, maar zeker mooi! Het eindpunt was een bergstation bij de gletsjer van de Kaunertalberg en ik ben enkele kleine bergtopjes gaan beklimmen. Het stikte die middag van de Italianen. Die was ik verder nog niet tegengekomen in Oostenrijk.
Na wat enkele bergpaadjes te hebben gelopen (enkele waren afgezet omdat bouwvakkers druk bezig waren met boren van gaten in de rotsen) ben ik de gletsjer opgelopen. Niet helemaal zonde risico’s, want de gletsjerrivier onder het ijs had veel ijs weggeslagen en daardoor bleef soms een centimeter dikke laag over en ik was 1 keer door dat ijs gezakt. Je schrikt je echt een hartverzakking.
Een mooie middag, met een net zo mooie afdaling, kijkend naar de ondergaande zon achter de bergen.
Deze dag was grijs en grauw. De bewolking hing laag en er was tot in de middag geen ruimte voor zon en blauwe lucht.
Desondanks wilde ik de pas in, de bekende Silvretta Hochalpenstrasse. Lekker een autoritje met eventueel wandelen. Je betaalt tol om daar te rijden en het is een doorgaande pas richting Landeck, vanuit Bludenz. Of andersom.
Onderweg wat wilde paardjes gezien die rustig bij je auto gaan staan als er wat te bikken valt. Ook alpenkoeien lopen daar rond en als je niet oppast rijd je er zo tegenaan.
Bij het restaurant, op zo’n 2040 meter hoogte namen we koffie met gebak. De zon deed hard haar best en de ene berg na de andere werd zichtbaar. Adembenemend mooi. Ook was ineens het meer zichtbaar en ik voelde de kriebels in de benen.
Fram voelde haar benen ook, heel veel spierpijn, en zag een wandeling niet zo zitten. Dus ik gaf haar zakgeld en trok mijn veters aan en begon een tocht van drie uur rond het meer. Onderweg de zwarte salamanderfamilie tegengekomen, watervallen, koeien en veel bloemen die je thuis niet vindt.
Na afloop de pas verder uitgereden en we kwamen aan in Landeck. Hier zijn we jaren geleden al eens geweest en we haalden veel herinneringen op. En rustig door de stad rijden, op zoek naar dat hotel waar we toen waren. Meest bizarre herinnering van toen was dat we s ochtends rond half negen aan het ontbijt gingen en dat toen alles al zo wat op was.
Het hotel werd gevonden en we dronken nog wat op hun terras. En vervolgens reden we richting Feldkirch om daar bij de interspar wat te eten. Zo nam ik Fram graag mee uit eten. Na 17:00 betaal je namelijk de helft van de prijs. Het is romantisch, het is lekker en veel en het kost niet veel. 
(geintje natuurlijk, hé kom op nou!)
Maandag gingen we naar Bizau, via een mooie rondweg door een pas en kleine dorpjes. Daar zou een zomerrodelbaan zijn, waarover ik had gelezen in een folder dat bij de receptie lag op de camping.
Het was bijna een uur reizen en we hadden alle tijd. De tocht alleen al was mooi.
Daar aangekomen scheen de zon weer hard op ons hoofd en het was al snel boven de 30 graden. Het was rustig en ik was bij de kassa direct aan de beurt. Een betaling van 10 euro en met een ticket in de hand moest ik mij melden bij de stoeltjesliftmeneer.
Met een kleine wiebelende skilift ga je naar boven en met een rodelslee op wieltjes weer naar beneden.
Ze beweren de langste zomerrodelbaan van de wereld te hebben van 1800 meter en wel 80 bochten.
Ik vond het echt tof en ging daarom nog een keer. Met de camera in de hand, getracht een impressie te maken van wat ik meemaakte. Maar door de vele bochten en de momenten dat je soms hard moet remmen, ziet het er allemaal schokkerig uit.
Korte versie film:
Lange versie film:
Voor beide films geldt:
Opgenomen met een sony handycam. Converteren en monteren kostte kwaliteit. Sowieso is beeld trillerig door de structuur van de rodel en van de baan.
Het halen van de broodjes moet met een eigen plastic zak. Ze willen niet dat je met broodjes in de hand rondloopt. Dat geldt ook als je patat wilt halen, dan moet je een eigen pan meenemen.
We namen alle tijd voor het ontbijt en genoten van ons van huis meegebrachte DE-koffie die we in met een koffiepushkoker hadden gezet (je doet koffie in een pot, heet water erin en dan een soort vaccumfilter naar beneden duwen). Dit was aanleiding voor een van de vele Nederlandstalige buren om te zeggen dat je altijd iets meeneemt van huis. Pindakaas, pickwickthee en douwe egberts. Zij hadden het namelijk ook. Dus een kort gesprek over thuis en over kamperen was het gevolg.
Tegen 11 uur reden we naar de Muttelberg. Met een glazen gondel voor 6 personen vingen we met zijn tweeën de reis naar boven aan.
Fram had duidelijk last van enkele fobieën en de eerste grappen van mijn kant werden duidelijk niet geapprecieerd. Dus ik hield met tot de uitstap verder rustig.
We namen een kopje koffie en een lunch (patat met worst) en na wat schieten van enkele foto’s liepen we enkele kilometers naar beneden. Alleen geven ze op bordjes aan hoelang het lopen is in tijd en niet in afstand. Het eerste bordje gaf aan dat het 2 1/2 stunde zou duren. Zonder pauzes.
Uiteindelijk bijna 4 uur gelopen, en onderwijl genieten van het uitzicht (na elke bocht weer een nieuw uitzicht), van vlinders waar een ware explosie van was, van roofvogels met prachtige kleuren en afschrikwekkende afbeeldingen van ogen op hun vleugels.
Het laatste stukje kon Fram niet meer. Het steile afdalen zorgt voor spanningen in al je beenspieren en je wordt hard in je schoenen naar voren geschoven. Dat doet je wel wat. Ik haalde de auto op en reed een stuk terug omhoog om haar weer op te pikken.
Samen reden we weer richting camping waar we uitgebreid ons diner van doperwtjes, lupackvlees en gebakken aardappelen aten.
Die avond heb ik nog wat gewandeld en vervolgens met een biertje onder de nieuwe heldere sterrenhemel de avond afgesloten.
Vrijdagavond nog de laatste dingen ingepakt en Fram overtuigd dat we vroeg weg moesten. Zaterdag 2 augustus was het begin en einde van de vakantie in Duitsland en Frankrijk en een Zwarte Zaterdag op de snelwegen was voorspeld.
Om half vijf in de vroege morgen ging de wekker en ik had toch wel moeite om op te staan. Eerst een klein ontbijt, veel ging er toch niet in. En toch weer dingen inpakken waardoor we pas om tien voor zes vertrokken, een half uur later dan ik had gepland.
Nog even tanken en toen met behulp van tomtom op weg naar Nenzing, 50 km onder Bregenz.
Rond half negen kreeg ik het zwaar en had ik moeite met concentreren en mijn ogen open te houden. Dus we wisselden van plek en met een kussen in mijn nek viel ik in slaap.
Nog wel even wakker geschrokken vanwege de vele sirenes, want aan de andere kant van de weg lag een auto op zijn kant, stonden er tien brandweerwagens, 4 ambulances en een rode helikopter op de snelweg. Daarachter enkele kilometers lang stilstaande auto’s. Zag er heftig uit, maar ik sliep snel weer in voor zeker anderhalf uur.
Daarna nam ik het stuur weer over en na enkele stops kwamen we rond half vier aan op de camping. Het was al druk bij de receptie en ik moest weer even wennen aan mijn Duits. Maar duidelijk werd wel dat we op een grasveld zouden worden gezet met uitzicht op café, zwembad en restaurant. En geen auto naast de tent. Terwijl we wel de comfortplaats B hadden willen reserveren. Ik was er niet blij mee en na een rondje op de camping wilde ik voor plaats 9 gaan en ging er over in discussie. Het kon niet, want de plek was gereserveerd, maar nadat ik ook de eigenaar had gevraagd of het mogelijk was, kregen we ineens te horen dat het gereserveerde gezin op een andere plek zou komen te staan en wij zouden hun plek krijgen.
Er werden met de voet strepen gezet door de eigenaar hoe onze tent moest komen te staan en ik begon met opzetten. In de stralende zon, hoge temperaturen en met de kijkende Nederlanders die al breed in hun stoel voor de caravans zaten.
De tent stond uiteindelijk, na meerdere malen verplaatst te hebben omdat we niet goed uitkwamen met de plek.
Vervolgens met de auto wat stadjes bezocht om een eetplek te vinden. Dit werd uiteindelijk de chinees waar ze geen bami kennen maar noedels. En waar het hoofdgerecht gebracht wordt als je je bestek neerlegt na het beeindigen van je voorgerecht.
Terug bij de tent later op de avond naar een machtige sterrenhemel gekeken met een lekker biertje. Het was helder en warm, dus ik hield het wel uit. En die nacht hadden we ook lekker geslapen.
Volg me ook op:
Tweets met woord “Raytje”
@Jantje_ al weer voorbij? Hier in regio Rhenen is niets noemenswaardig gebeurd! Ik heb dan ook altijd pech.10 uur geleden
Volgens de app buienadar gaat het om 21:00 regenen. En dan valt er 42 mm per seconden. Spektakel, maar ik denk dat het wel iets minder wordt11 uur geleden
Recente Reacties