Posts Tagged ‘cyprus’
De nacht van zaterdag op zondag hebben we waarschijnlijk vorst gehad. Ik voelde al zoiets, de kou was hevig. En het was kraakhelder die nacht. Ik moest er een keer uit om de blaas te legen, maar ik ben wat langer buiten blijven staan. Zo ontzettend veel sterren. Echt heel veel. Prachtig schouwspel.
Bart bleek op zijn tent een klein laagje ijsvorming te hebben. Veel waardering naar Jolanda en Robert, die sliepen het hele weekend onder een dun zeiltje en hadden voor en achter een open doorgang. Met takken uit het bos was de windtunnel wel gebroken, maar extra koud leek het me wel.
Bij het opstaan scheen de zon weer heerlijk en het werd weer snel warm. Helaas was vandaag het ontbijt kort en slap. We hadden zoveel gegeten zaterdag dat vandaag alleen roggebrood en koekjes waren. Kleine misrekening en vervelend, maar dat hoort er ook een beetje bij. We zouden later op de dag alles goed inhalen.
Ik had inmiddels wel last van een opkomende blaar op mijn hiel en Jolanda is de blarenjuf en liggend in de zon werd ik geholpen met het voorkomen van meer last.
De tassen werden weer ingepakt en het verloren gewicht van het opgemaakte eten werd opgevuld met afval. We zijn wildkampeerders, maar we ruimen wel netjes alle rommel op. Die Cyprioten kunnen daar best een voorbeeld aan nemen, want we kwamen veel rotzooi tegen in de bermen.
Rond half tien vertrokken we in een indrukwekkend rijtje om de lastige tocht te lopen. Tegen verwachting in kwamen we redelijk snel aan op de plek van de scouting. Daar ontdeden we ons van sweaters en broekspijpen, want de temperatuur was inmiddels al zo rond de 20 graden. Celcius. Ik zeg dit omdat Cyprus in meer dingen afwijkt met Nederland. Zo rijden de automobilisten aan de linkerkant en zit het stuur rechts. En loopt de klok een uur vooruit. En ze hebben langs de wegen de zogenaamde “escapes”. Dat is een strook van ongeveer 200 meter met zand en grind. Stel dat je remmen het hebben begeven op de berg, terwijl je hard naar beneden rijdt, kun je uitwijken naar zo’n ontsnappingsweg en krijg je je auto tot stilstand. Je loopt wel flinke schade op met die steentjes, maar je auto lijkt me toch al niet zo veel waard als je remmen het begaven.
Maar graden zijn nog in Celcius.
We vervolgden onze weg naar boven. Ergens bovenaan de berg was een dorp, een weg en betere bewegwijzering. Het was weer flink stijgen, de paadjes waren soms moeilijk zichtbaar, maar het uitzicht werd beter en beter. Steeds weer dat prachtige dal te zien tussen de bergen in Troodos.
Ik liep zaterdag veel voorop, had pit en was fit. Maar vandaag liep ik achteraan. Ik was dit keer niet fit. Snel moe, snel buiten adem en weinig kracht in de benen. Kwam het door de slechte nachtrust? Kwam het door het ontbijt van koekjes? Of is het de nasleep van de tocht van zaterdag?
Het was op dat moment moeilijk in te schatten, maar feit was wel dat ik bijna op sleeptouw werd genomen.
Na een uur waren we boven waren we nog ongeveer 4 kilometers verwijderd van de Olympusberg, waar de Olympische Spelen ooit begonnen. Echter liep onze route de andere kant op en we werden extra getrokken door de geur van shoarma, giros en andere vleessoorten. Het plaatsje was ingesteld op toerisme. Zo waren er kiosken met cd’s, bekers met logo’s van Cyprus en vlaggen. Er waren winkels met handschoenen, mutsen en aanstekers. En er waren eettenten. En redelijk snel na het aankomen in dat dorp werd onze bestelling opgenomen.
Na de lunch had ik weer energie en liep ik redelijk snel de route. We namen een wandelpad naar beneden, langs een riviertje. Regelmatig moesten we de stroom oversteken door te huppelen over allerlei platte stenen of puntige stenen. We kwamen met regelmaat andere wandelaars tegen, zelfs Nederlanders of Belgen. We daalden snel en kwamen na enkele uren uit bij de auto’s. Die stonden nog precies zoals we hadden achtergelaten vrijdagavond.
Met de twee auto’s reden we met zijn elven richting Polis. Ergens in het noordwesten van Cyprus. Dat ligt aan zee. En aan zee is de temperatuur hoger. En daar kwamen we snel achter.
Aan zee zit een kleine camping. Waar iedereen schots en scheef staat en kleine kampvuurtjes mag maken bij de tent. En waar je ongeveer 3 euro betaalt per persoon. Waar je aan zee ligt en de hele tijd de golven hoort. Maar dat geluid werd overstemd door kikkers in het grote rietveld. En als 80 kikkers kwaken…. de hele nacht….
Maar eerst de zee. Onze tenten stonden snel en we konden prachtig zien hoe de zon achter de berg verdween. De temperatuur zakte een beetje, maar het bleef ver boven de 10 graden. We stonden met zijn drieën een beetje te pootje baden in de zee en vonden het water gewoon erg lekker. De zin om te zwemmen werd groter en groter en terwijl de dames hun bikini aantrokken, deden de heren hun kleren uit tot aan de onderbroek en doken in het water. Bijna een half uur gezwommen in een mooie, warme en heldere water van de Middellandse zee.
We aten vandaag betrekkelijk laat, ergens na half negen. Veel trek was er niet meer, want de zakken chips (die moesten ook op) hadden de ergste trek al weggenomen.
Vervolgens sloot ik de avond af met een grote wandeling en sliep die nacht als een roos. Het was warm, ik had de nodige vermoeidheid en sliep enkele uren zonder wakker te worden.
De laatste dag op Cyprus brak aan en we zouden rond half negen terugkeren naar Larnaca waar het vliegtuig klaar stond voor de reis naar Nederland.
Tags: 
Het weer in Cyprus is anders dan menigeen zou denken. Het koelt heel snel af, er is bewolking en er is regen. We hoorden dit weekend ook van een Cyprioot dat het uitzonderlijk was. Wij konden hem daarentegen uitleggen dat het in Nederland uitzonderlijk weer was met temperaturen boven de 20 graden en al 9 weken geen regen.
Vannacht had ik het koud. Ik had een dunne slaapzak meegenomen om het gewicht in de tas laag te houden, maar ik lag ook nog eens in de wind. En op de hoogte van 1100 meter is het ‘s nachts extra koud. Dus enkele keren wakker geworden van de kou, maar een rust van 12 uur was lekker en voldoende. Wel was ik verontwaardigd dat de kampeerders recht tegenover mij wel in de zon wakker werden en ik in de schaduw.
Het ontbijt werd stevig. Van de vier grote broden die we hadden gekocht gingen er bijna drie van op. We hadden allemaal trek en namen voldoende brandstof om de wandeling van vandaag te kunnen uitvoeren. Buiten werd het snel warm en we hadden er allemaal heel veel zin. De schoenen werden stevig aangetrokken en de tassen werden goed op de rug gezet.
De kaarten, speciaal voor deze trip gekocht, werden aandachtig belezen en we gingen op weg naar het Troodosgebergte.
De tocht was prachtig. Over smalle paadjes, stukken rots, schuine wanden met loszittende stenen. We werden beschenen door een mooie warme zon, maar ook liepen we door de laaghangende bewolking. Halverwege werden we verrast door een korte, maar krachtige bui. Een goed moment om even te rusten, maar we maakten ook gebruik van de waterfilter van Bart. We vingen het regenwater op en lieten het door het filter heen komen om uiteindelijk schoon water in onze flesjes te krijgen. Het is een grote investering om dat apparaat aan te schaffen, maar het werkt uitstekend en het zorgde dat we geen extra flessen water hoefden mee te nemen. Gewoon gratis uit de natuur.
Nadat de bewolking weer wat gaten kreeg liepen we door. Nog altijd die grote rondjes om het gebergte heen om steeds hoger en hoger te komen.
De steile paden hadden een helling van ruim 11 procent. En dat is best zwaar. Enkele keren moest ik ook even op adem komen, maar dat was niet erg. Zo kon ik nog extra genieten van het prachtige uitzicht op inmiddels 1500 meter hoogte.
Rond 15:30 stopten we op een plateau tussen drie bergen in. We besloten hier ons kamp op te zetten en een kampvuur zou het nog behaaglijker maken. Maar de tocht voor morgen moest nog wel worden verkend en samen met Jorn liep ik door. Een lastig karwei, want veel stukken van het wandelpad waren weggevaagd door kleine lawines in al die jaren. Dus we liepen zigzaggend door het gebied en staken de riviertjes over en liepen langs bergwanden, ons vasthoudend aan de scherpe randen van de rotsen.
Uiteindelijk, na een uur ploeteren kwamen we uit bij een groot scoutingterrein. We wisten genoeg. Een doel was haalbaar, maar het zou erg moeilijk worden.
Terwijl we terugliepen, op een hogere hoogte dan op de heenweg, zagen we een ander looppad. Deze was makkelijker en goed begaanbaar. Op bepaalde punten maakten we sporen en herkenningspunten en we hadden slechts een half uur nodig om terug te komen bij het kamp. Als we dit eerder wisten…..
Probleem was dat de wandelkaarten geen updates hebben gehad en dat dit soort paadjes niet geregistreerd staan. We konden het dus ook niet van te voren weten.
Op de terugweg zagen we in de verte een soort koepel die we niet eerder hadden gezien. Maar we zagen hem later niet meer omdat we veel lager zaten.
Teruggekomen stonden de tentjes al van de anderen en was het eerste hout al gesprokkeld. De biertjes werden opengetrokken en we bespraken de tocht. Ineens moest Jorn lachen, riep enthousiast te weten wat hij eerder zag, maar had geen zin om mij vertellen wat hij bedoelde.
Ik vroeg terloops waarom mijn tent eigenlijk niet was opgezet en het antwoord was ook wel logisch. Men wist niet goed waar ik mijn tent had willen opzetten.
Dus ik liep naar mijn tas en keek wat rond naar een geschikte plek. Zeer verbaasd en verrast was ik toen ik hoog op een berg een tent zag. Ik riep luid “hee” en de groep barstte in lachen uit. Het duurde bijna 10 seconden toen ik doorkreeg dat het míjn tent was.
Dat was wat Jorn bedoelde. Dat was wat wij eerder zagen. En dat was weer een leuke grap van de groep. Ze hadden wél mijn tent opgezet. Maar ik besloot toch om daar niet te slapen.
Het eten was lekker en vullend. Het kampvuur was warm en gezellig. En bedtijd werd 21:00 uur. En die nacht had ik het nog kouder. Er is zelfs vorst geweest. Ik heb denk ik slechts 4 uurtjes geslapen.
Volgens anderen heb ik uitstekend geslapen, want men bleef, net als die nacht daarvoor, wakker door mijn gesnurk. Dat schijnt ik te doen, maar ik ontken.
Het is moeilijk te beschrijven hoe de tocht ging.
Je moet het meemaken, of proberen het voor te stellen met de foto’s.
Maar de paadjes zijn smal, steil, de bomen staan solistisch en het zijn bijna allemaal naaldbomen. Dieren zijn niet te zien, zelfs keutels van konijnen of reeën zijn er niet. Wel veel vogels op de achtergrond, maar zijn onzichtbaar in de bomen. Je ziet dalen, heel af en toe een huisje of een bungalow en je ziet meer bergen.
Dag twee zit er op. We stegen 600 meter en deden er 4-5 uur over. Je loopt niet veel kilometers, maar de tocht duurt lang doordat het niet zo makkelijk toegankelijk is. Ik weet eigenlijk niet eens hoeveel kilometers we hebben gelopen op dag 2.
Ik gok op zo’n 10 km.
Veel te vroeg, de wekker gaat
Buiten is het nog donker, dat klote-apparaat
Moet je dus opstaan, dekbed opzij
Eerst één voet eruit dan allebei
Erop gaan staan, negentig kilo zwaar
Vrijdag was de take-off van onze reis naar Cyprus. Met elf man gevlogen worden door Ryanair naar een prachtig eiland in de buurt van Turkije, Griekenland en Afrika. M.a.w. een gebied waar het eigenlijk wel altijd mooi weer is.
Die ochtend ging bij mij om 4 uur de wekker. Bij anderen nog wat vroeger, maar die wonen nog verder van Duitsland af.
Ik ontbijt doorgaans vroeg, maar dit tijdstip was voor mij echt te vroeg. Dus ik zat na 10 minuten al in de auto met de vooraf ingepakte rugtas van 12 kilo.
In Maarsbergen had ik afgesproken met Bart en Rianne. Die zouden mij dan ophalen en ook de anderen deden aan carpoolen. Zo reed een groep van vier vanaf Amsterdam en een groep van vijf uit Leusden.
Op de parkeerplaats van het hotel parkeerde ik de auto onder de lantaarnpaal. Ik liep naar de afrit van afslag Maarsbergen waar we eigenlijk hadden afgesproken, maar de carpoolparkeerplaats is tijdelijk opgeheven vanwege de grote werkzaamheden.
Enkele auto’s reden mij voorbij en de bestuurders keken mij lang aan. Blijkbaar is het vreemd dat een man met een grote rugtas om half vijf in de ochtend op een afrit van de A12 staat.
Ineens reed de bekende Skoda mij voorbij en voorin zaten twee half wakkere mensen. Op zoek naar mij, maar keken gewoon de andere kant op en reden door.
Gelukkig werkte de telefoon goed en enkele minuten later was de auto gekeerd en kon ik alsnog instappen.
De reis van ruim een uur naar Duitsland werd aangevangen. Ik heb 10 jaar geleden voor het eerst en laatst in een vliegtuig gezeten en leerde eigenlijk opnieuw hoe het allemaal ging. De parkeerplaats van vliegveld Weeze stond al redelijk vol. Eigenlijk heel vol.
Iedereen was er rond 5:45 uur zoals afgesproken. Gelukkig stonden we in drie groepen niet erg van elkaar vandaan en de goedemorgens en hallo´s vulden de stilte op de parkeerplaats.
We liepen met een grote stroom reizigers mee naar de toegang van het vliegveld en op de achtergrond loeiden de eerste motoren al van de vele Ryanair vliegtuigen.
Onze bagage werd ingecheckt en ervaren als enkelen zijn van onze groep zijn, werd de bagage van boven de 25 kilo verdeeld over twee of drie keer 10 kilo zodat het meekon in het vliegtuig als handbagage. Zo werden de reiskosten van de bagage lager. En dat is altijd goed. Ik had een tas van rond de 10 kilo, maar de afmetingen voldeden niet aan de voorwaarden van handbagage.
Ik moest mijn boardingpas en paspoort laten zien en na 2 minuten was ik al klaar en rolde de rugtas richting de karretjes die altijd over de vliegvelden racen.
Terwijl de rest ook incheckte was het Jitske die nog hardop zei dat goed gelet moest worden dat verboden materiaal echt in de grote tas zat en niet in de handbagage. Zelfs tentharingen!
We stonden vervolgens in de rij voor de handbagage en bij de controle moest ik tevens mijn schoenen uitdoen die samen met mijn tas door het röntgenapparaat gingen. Ik bleek nog een pakje sap in de tas te hebben en dat moest ik maar snel opdrinken of weggooien. Ik dronk het maar leeg en gelukkig hoefde ik niet nog eens achterin de rij aan te sluiten.
Terwijl ik mijn schoenen na de controle weer stevig aantrok bleek bij een ander van onze groep de handbagage doorzocht werd. In de tas zat de tent opgerold met stokken én!!!
tentharingen.
Deze op steekwapens lijkende voorwerpen werden in beslag genomen, dus we verzonnen al snel allerlei oplossingen om een tent op te kunnen zetten zonder haringen.
Maar zonde was het wel.
Nog allerlei balies en controles volgden en ook het wachten in de rijen vulden de rest van de vroege ochtend, en met een vertraging van ruim 10 minuten vertrok het vliegtuig uiteindelijk.
Ik heb 10 jaar geleden met KLM gevlogen en nu dus met een prijsvechter die de prijzen laag houdt door niet moeilijk te doen met luxe. En dat was best wennen. Zelf een stoel bemachtigen (er wordt niets toegewezen), weinig beenruimte, stoelen die wild bewegen als een kind achter mij tegen mijn stoel schopt, luchtjes van andere passagiers blijven lang hangen, met zijn drieën naast elkaar zitten, smalle gangpad en wéér drie stoelen naast elkaar.
Maar ik wen snel. En besef ook heel goed dat dit de redenen zijn dat de prijzen laag kunnen. En de vlucht hoeft niet zo erg lang te duren en je wordt prima vermaakt. Want wat was ik verbaasd over de entertainment in het vliegtuig. We waren nog niet eens opgestegen en er werd al omgeroepen met een special geluidseffect van een fles koolzuurhoudend drankje dat werd ingeschonken, dat er allerlei versnaperingen waren en dat je zo veel zin hebt.
De menukaart werd uitgedeeld en daarna kwamen ze langs met een magazine. Vervolgens kwamen de stewardessen om je bestelling van warme producten op te nemen. Dit allemaal in een half uur tijd. Vervolgens nam een medewerker weer de telefoon met intercommogelijkheid in de hand en vertelde dat er niet gerookt mag worden in het vliegtuig, maar je kon wel heel goedkoop sigaretten kopen en ze liep na dit praatje door het gangpad met de hoop in de ogen dat iemand ze zou kopen. Ik denk dat er commissie op zit bij de verkoop.
Weer de versnaperingen met bier, wijn (het is inmiddels 8 uur in de ochtend), chocola en koffie. En nog altijd met een glimlach kwam het personeel proberen van alles te slijten.
En toen was het even stil.
De rij voor het toilet werd lang en mensen liepen een beetje heen en weer. Ineens ging het lichtje “fasten seatbelts” aan en enkele mensen moesten nog even worden gesommeerd te gaan zitten. Het licht in het halletje bij de cockpit ging uit en de piloot kwam naar buiten. Een stewardess ging op zijn pilotenstoel zitten en de piloot zelf ging naar de wc. Vervolgens nam hij de hoorn op en belde een intern nummer. Hij sprak allerlei codes door en de deur ging weer open. De tweede piloot met de stewardess kwamen naar buiten. De eerste piloot ging met een andere stewardess het vliegtuig besturen en nadat de tweede piloot van het toilet afkwam en de afgesproken codes door de telefoon doorgaf was de show weer voorbij.
Mark vertelde mij nog het verhaal naar aanleiding hiervan dat hij vorige week ook in het vliegtuig zat en ook zo iets raars mee maakte. Na het opstijgen vertelde de piloot door de intercom het bekende verhaaltje over de bestemming en de weersomstandigheden. Maar vergat de intercom uit te zetten en iedereen hoorde hem vervolgens zeggen: zo, nu lekker een bak koffie en een pijpbeurt. De geschrokken stewardess rende naar voren en Mark riep haar nog na: “vergeet de koffie niet”.
Inmiddels duurde de vlucht al bijna drie uur en er werd een horloge gepromoot. Kon je aan boord kopen. Maar ook een telefoonkaart was te koop, net als de krasloten. En tussendoor weer die kar met versnaperingen door het smalle gangpad. Rustig slapen was best moeilijk, maar ik probeerde het wel. Ik werd af en toe wakker, maar dommelde ook weer snel in. En toen ik voor een derde keer wakker werd zat er ineens een stickertje van een paaskuiken op mijn broek geplakt.
Na ruim vier uur kwamen we aan. En ik werd nerveus. Het regende hard, er was zelfs hagel. De landingsbaan stond onder water en het vliegtuig moest dus keihard remmen op een slipperige baan. Maar het applaus dat volgde gaf aan dat iedereen tevreden was over de landing. Dan was ik het ook maar.
inpakken op vliegveld Larnaca Cyprus
We stapten uit en liepen naar de douane van Cyprus. Dit ging erg langzaam, maar onze groep van 11 kwam er ongeschonden door. Onze bagage rolde al enkele rondjes over de band en we pakten onze tassen opnieuw in. De volgende stap was uitzoeken wat de echte weersvoorspellingen zouden zijn, in hoeverre de beperkingen zouden zijn op dit eiland tijdens Pasen en hoe de verhuur van auto’s wordt geregeld. Na enig overleg in de groep werd besloten toch auto’s te huren en naar de omgeving van het Troodesgebergte te rijden in daar te hiken.
Bart en Jorn regelden de auto’s en zij zijn de geboren onderhandelaars. Er werd zelfs iets nieuws ingezet, want Bart zei tegen de baliemedewerker: I’ll move to you, you”ll move to me. Echter wilde dit niet heel erg veel helpen, maar er is wel over de prijs en de bijkomende kosten verder gepraat.
Met zijn elven in twee auto’s en de bagage achterin op weg naar Platres. Onderweg nog wel boodschappen gedaan in een grote supermarkt en omdat de mc Donalds toch daar zat, zijn we daar ook maar ingegaan om de plaatselijke economie een handje te helpen.
Na een uur rijden lieten wij de auto staan om drie dagen later weer in stappen. We liepen door de natuur over leuke paadjes, onder bomen en over rotsen en kwamen op een plateau uit met een grote ronde open plek. Naast ons een grote dal met daarin een dorpje en om ons heen bergen, bergen en rotsen.
De tenten werden opgezet en de soep werd warmgemaakt. Redelijk snel verdween de zon achter de berg en de donker viel in. En daarmee zakte de temperatuur ook redelijk snel tot ver onder de 10 graden en dan is er weinig te doen. En de moeheid van die ochtend sloeg toe en eigenlijk lag iedereen al voor half negen al in bed.
De eerste vakantiedag van weekendje Cyprus was een feit.
Platres bij daglicht
Platres bij nacht
Wildkamperen Platres Cypres nabij Troodosgebergte
Volg me ook op:
Tweets met woord “Raytje”
@Jantje_ al weer voorbij? Hier in regio Rhenen is niets noemenswaardig gebeurd! Ik heb dan ook altijd pech.10 uur geleden
Volgens de app buienadar gaat het om 21:00 regenen. En dan valt er 42 mm per seconden. Spektakel, maar ik denk dat het wel iets minder wordt11 uur geleden
Recente Reacties