Raymond schrijft ook.....

Doortje is bij ons in 2008 komen wonen. We vingen haar samen met Chicken op in ons huis omdat een vriend ziek was en tijdelijk de zorg moest weggeven.
Na een tijd werd besloten de katten te houden en Doortje was toen al gewend aan alles.

Dora had haar eigenaardigheden.
Zo kon ze in haar slaap ineens hard mauwen. Maar ze was slechthorend. En om zichzelf te kunnen horen mauwen was het zo hard dat de overbuurman dit ook hoorde.

Doortje vond het heerlijk om geaaid te worden. En als ik mijn hand dan weghaalde zette ze haar nagels in mijn hand en trok hem terug. Alsof ze wilde zeggen dat ik door moest gaan.

Doortje had vaak ruzie met Stoffer. Stoffer was ook een beetje bang van haar. Maar zoals altijd daagden ze elkaar ook uit. En gelukkig hadden ze samen ook een speelmomentje als ze elkaar opjoegen in huis.

De laatste week ging Doortje meer rusten. Ze lag niet meer lekker in het mandje, maar zat te slapen. Niet meer gekruld, maar rechtop liggend, met haar pootjes gevouwen onder haar lichaam.
Ze kwam niet meer buiten en ook was ze meer boven dan beneden. Ook viel het op dat haar eetlust iets minder werd.
Vrijdag zag ik dat ze echt moe was. Ze had moeite om haar kop omhoog te houden en na kleine stukjes lopen moest ze weer liggen. Het was duidelijk, Doortje was op. Klaar. Na 18 jaar.

Dit weekend vond ik haar. Ze lag stil in een hoekje. Haar oogje half open. Ze had de vacht van haar pootje nog tussen haar tanden. Net alsof ze haar poot aan het schoonmaken was en ineens dood ging.

Nu ligt ze in een schoenendoos en morgen brengen we haar naar het crematorium bij de Grebbeberg. We hebben Chicken en Stoffertje laten ruiken, Stoffer vindt het niets. Ze was angstig toen Doortje in haar buurt kwam, nu is ze van slag dat Doortje overleden is.

Rust zacht Doortje.